Metoda Billingsów

Antykoncepcja naturalna wymaga bardzo dużej samodyscypliny. Nie nadaje się dla nastolatek, dla kobiet karmiących piersią, tych o nieregularnych cyklach i wchodzących w wiek przekwitania. Metoda Billingsów jest formą naturalnego planowania rodziny. Została wprowadzona przez australijskie małżeństwo o takim samym nazwisku. Jest często nazywana - metodą obserwacji śluzu, polegającą na unikaniu współżycia w czasie dni, uważanych za płodne na podstawie oceny śluzu szyjkowego wytwarzanego przez gruczoły macicy.

Metoda Billingsów – na czym polega?

Metoda Billingsów opiera się na codziennej, starannej obserwacji śluzu, który zmienia się w zależności od stężenia produkowanych przez jajniki hormonów. Wysoki poziom estrogenu prowadzi do wytwarzania obfitego i śliskiego śluzu szyjkowego. W miarę narastania stężenia progesteronu w drugiej fazie cyklu, śluz staje się mniej obfity, nieprzejrzysty. Możemy wyróżnić kilka okresów w czasie cyklu miesięcznego.

1. Okres niepłodności przed jajeczkowaniem
Występuje zaraz po ustąpieniu krwawienia miesiączkowego, składa się z dwóch etapów, które charakteryzują się specyficzną konsystencją śluzu. Etap suchy polega na tym, że kobieta odczuwa przez kilka dni suchość w okolicy przedsionka pochwy oraz zewnętrznych narządów płciowych. Po tym etapie może wystąpić lepka, gęsta i skąpa wydzielina, która nie zmienia się przez kilka dni. Etap pierwszy i drugi wskazuje, że dni podczas, których występuje wymienione objawy są niepłodne. W przypadku krótkich cykli miesiączkowych, w pierwszych dniach po miesiączce, a nawet w ostatnich dniach krwawienia miesiączkowego może pojawić się tzw. śluz płodny.

2. Okres płodny
Początek okresu płodnego sygnalizuje pojawienie się śluzu o nowych cechach. Jest on jasny, gładki, śliski, przezroczysty i daje się wyciągnąć w nitki (taki śluz przedłuża żywotność plemników, pozwalając im dotrzeć do jajowodów, gdzie następuje zapłodnienie). Towarzyszy mu uczucie wilgotności i śliskości w okolicach zewnętrznych narządów płciowych. W przypadku cykli krótkich, śluz tego typu może się pojawić w ostatnich dniach krwawienia lub tuż po miesiączce. Opisana tu zmiana charakteru śluzu jest sygnałem zbliżającej się owulacji (wyprzedza ją o około 6 dni). Szczyt płodności to ostatni dzień występowania śluzu płodowego.

3. Okres niepłodności poowulacyjnej
Po owulacji śluz przyjmuje cechy śluzu niepłodnego tj. staje się lepki, gęsty, nieprzejrzysty lub zanika zupełnie. Stan taki utrzymuje się aż do miesiączki. Zastosowanie metody obserwacji śluzu
może okazać się kłopotliwe u kobiet, które przebyły poronienie lub poród, u kobiet w okresie przedmenopauzalnym, w stanach zapalnych narządów płciowych.

Metoda obserwacji – jak pobierać śluz?

Pragnąc ocenić właściwości śluzu szyjkowego pod kątem antykoncepcji, kobieta może posłużyć się na przykład czystą, białą i wyprasowaną serwetką, którą należy ucisnąć okolicę zewnętrznych narządów płciowych i ocenić charakter śluzu. Czynność tę należy wykonywać codziennie, najlepiej wieczorem (przed stosunkiem) przed oddaniem moczu. W ten sposób dokonuje się oceny śluzu pochodzącego z przedsionka pochwy.

Innym sposobem uzyskania próbki śluzu szyjkowego jest pobranie go z ujścia zewnętrznego kanału szyjki macicy. W tym celu można np. lekko unieść lewą nogę, stawiając ją na niskim stołku lub taborecie. Następnie posługując się prawą ręką, palcem wskazującym lub środkowym uzyskujemy łatwy dostęp do szyjki macicy znajdującej się w sklepieniu (na górze) pochwy. Opuszką palca zbieramy niewielką ilość śluzu szyjkowego, który możemy poddać badaniu.

Prawidłowe rozpoznanie rodzaju śluzu jest możliwe po około 9 miesiącach obserwacji jego cech fizycznych. Pary decydujące się na tę antykoncepcję naturalną powinny codziennie pobierać kroplę śluzu szyjkowego z ujścia zewnętrznego szyjki macicy.

Metoda Billingsów jest także częścią metod termicznych, polegających na jednoczesnej obserwacji śluzu, temperatury ciała, a także położenia i konsystencji szyjki macicy oraz zapisywaniu wszystkich tych obserwacji na odpowiedniej karcie.


Bibliografia

Frank P., Freundl G., Raith E., Naturalne metody planowania rodziny, Springer i PWN, Warszawa 1997, ISBN 9788386637164
Guillebaud J., Szarewski A., Wszystko o antykoncepcji, Medycyna Praktyczna, Kraków 1997, ISBN 83-86657-31-6
Zdrojewicz Z. (red.), ANTYKONCEPCJA - którą metodę powinnam wybrać?, MedPharm, Wrocław 2008, ISBN 978-83-60466-55-1
Stadnicka G. Opieka przedkoncepcyjna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3647-3